Sobelendim

Geçen yıl bloglar arasındaki "MİM" oyununu zevkle okuyordum .Bu yıl ise ben de bu oyuna dahil oldum .Öyle ki önce Rabia, sonra İpek ,Aslı, Nilay,Bujene ve Yelda Aksu sobelemiş beni. Bilinen nedenden dolayı geciktim ama, arkadaşlarımın beni mazur göreceklerini biliyorum. İnsanın kendisini anlatması zor ,başlayalım bakalım nerelere gideceğiz?

İki erkek çocuk annesiyim. Mesleğim, bankacılık. Fotograftakiler oğullarımın bebeklikleri. Son hallerine izin vermediler . Siyah-beyaz fotograftaki bebek, bizim ilk göz ağrımız, artık aramızda değil. 2. bebek şu anda 22 yaşında, üniversitede, 3. bebek 16 yaşında lisede öğrenci. ( annesi gibi Türk kahvesi seviyor) Birbirlerine ne kadar benziyorlar değil mi? Ama onların anne ve babası da benzer birbirine. Öyle ki, bilmeyenler üniversitede kardeş sanırlarmış bizi .Onları çok seviyor, başarılarıyla gurur duyuyoruz. Her anne-baba gibi. İnşallah ileride onlar sayesinde iki kız evlat sahibi de olacağız.

Yemek merakım çocukluğuma dayanır. İlkokul 4. sınıftaydım sanırım. "Heidi"de dedesinin ona Alp dağlarında peynir kızarttığını okuyunca , ben de yapmak istemiştim .Peynirler yayılmış ,eriyip gitmişti. Burada ögrendiğim sert peynir kullanmak, ya da peyniri kaplamak olmuştu. Peynir maceralarımı hatırlar, güleriz arasıra. Doğal ürünler kullanmaya ,katkı maddeli hiç bir şey almamaya çalışıyorum. Yemeğin kimyası daha çok ilgimi çekiyor. İçindeki maddelerin neler olduğu, ne, niçin konduğu ilgilendiriyor beni...

Çekingen bir yapım var. Bu yüzden "soğu" olarak nitelendirilebilirim. Ama beni tanıdıktan sonra bu düşüncenin değiştiğini düşünüyorum..

Sakin ve sabırlı bir yapım olmasına rağmen ,sinirimi yüzüme yansıtmam hoşuma gitmiyor. Bu durumdan çabuk kurtuluyorum ama..

Soğukkanlı, sakin, mükemmelliyetçi bir yapım var. Üzerime aldığım bir işi en iyi şekilde yapmalıyım. Çok basit bir iş olsa bile. Zaman zaman yoruyor beni ama şikayetçi değilim.

Güvendiğim bir insandan bana karşı bir tavır görürsem hemen uzaklaşıyorum ondan. Dağ dağa küsmüş ,dağın haberi olmamış misali. Affediyor ,ama unutamıyorum.

Kimseye" hayır" diyemem. Ama benden bir şey isteniyorsa ,kendi işim aksasa da onu yerine getirmekten çok mutlu oluyorum.

Duygusalım, gözyaşlarım her an akmaya hazırdır.

Çook titiz bir insan-dım-. Hele çocuklar küçükken. Bu durum ailem için kabustu. Hala hijyene çok dikkat ediyorum ama ,evin dağınıklığı beni rahatsız etmiyor artık.

Çocuklara karşı çok hassasım. Yaşadıklarımdan olsa gerek. Onların üzülmesine ve ağlamasına dayanamıyorum. En sinir olduğum şey , onlar sokakta oynarken ya da yolda annelerinin elinden kurtulup düşerler ya ,canları yanıp ağlarken bir de anneleri vurur onlara .Bu duruma hiç tahammül edemiyorum. Başım ne zaman belaya girecek bilmiyorum..

Öğrenmeyi ve öğretmeyi çok seviyorum. Merak ettiğim bir konuyu öğrenmeden rahat edemiyorum. Bir kaç yıl önce ,okuma yazma bilmeyen yetişkinlere gönüllü olarak okuma yazma öğretmiştim. O insanlardan hayatım boyunca unutmıyacağım"insanlık" dersleri aldım.

Hayal kurmayı seviyorum, ama ayaklarım yere basar. Hayallerim anlık mutluluk verir bana.

Küçücük şeylerden mutlu olurum. Hayatımda hiç büyük isteklerim olmadı. (İyi mi, kötü mü tartışılır ) Kendimi en sevdiğim çiçek olan sardunyayla özdeşleştiririm .Her şarta karşı dayanıklıdır ya.. İstediği azıcık su ve güneştir. Daima dimdiktir. İnsan hem duygusal, hem de güçlü olabilir mi? Oluyor işte...

Oooo, ne kadar uzamış, umarım bunaltmadım .Artık bitireyim. Sobeleyeceğim kimse kalmadı sanırım. Beni bu oyuna dahil eden arkadaşlarıma teşekkür ediyor , herkese sağlıklı ,güzel bir hafta diliyorum.